"Dzieło sztuki powinno być tak tajemnicze w swojej prostocie czy komplikacji, jak tajemniczym jest każde żywe stworzenie takie własnie, a nie inne. Jak kwiat wyrasta z danej rosliny, tak naturalnie powinno powstać dzieło sztuki człowieka"
Dramaty- pasja Witkacego.
Mimo początkowych niepowodzeń, artysta cały czas tworzył. Źle oceniany przez krytyków, nie rezygnował z pisania, wierzył cały czas w swoją koncepcje dramatu. Potrzeba przelania myśli, koncepcji na papier towarzyszyła mu całe życie. Jego sztuki doczekały się inscenizacji dopiero w latach 70 XX wieku. Dziś wystawiane są na całym świecie, a sam Witkiewicz uznawany jest za wielką osobowość. Teraz mozemy podziwiać dzieła prawdziwej indywidualności polskiej awangardy.
Czysta forma
Sztuka skonstruowana zgodnie z zasada czystej formy powinna pozwolić widzowi przeżyć niezwykłe emocje, wybudzenie ze snu. Dramat miał wzbudzic "Uczucie metafizyczne", które poprzes wstrząs miało mieć oczyszczający wpływ na odbiorcę. Dzięki tym nizewykłym przeżyciom człowiek miał zblizyć sie do : "Tajemnicy Istnienia". Zestawienie barw, dźwięków i słów i dziwnych elementów scenografii pozwala człowiekowi odrealnić się od zwykłego świata. Sztuka pozwala na przezycie jedności w wielości, widz czuje więź między wszechświatem, a jednostką.
Teoria czystej formy doprowadziła w dramacie do deformacji świata przedstawionego, karykatury, przerysowania i zachwiania proporcji. Odrzucona zostaje logika, prawa biologiczne i motywacje psychologiczne. Dziwny sen.
W eseju pt. "Czysta Forma w teatrze", Witkacy pisze o tym, że miał wstęt do urozmaiceń współczesnego teatru. Cały czas powtarzał, że teatr powinnien nas wyzwalać z ram codzienności, dodawać skrzydeł, niszczyć przyjęte zasady. Teatr nie ma spełniać zasadania edukowania społeczeństwa. Zdarzenia w sztukach Witkacego są wieloznaczne i często ustawiona w nielogicznym ciągu. Używana często przez Wiktacego irnia, czy komizm postaci podkreśla groteskowośćwydarzeń. Dzieki swojej mistyce i tajemniczości teatr jest miejscem, gdzie człowiek powinnenin mieć możliwośc zagłębienia się w "dziwność świata". Absolut, "sacrum sztuki" nie powinno odbijać zwykłej codzienności, ale ukazywać dziwne zakamarki ludzkiej duszy. Widz nie może byc znudzony, sztuka ma być emocją, przeżywaniem, którego nie da sie do niczego porównać.
Juwenalia ( mini dzieła 8-letniego Witkiewicza):
Karaluchy,
Komedie z życia rodzinnego,
Komedia pierwsza, Komedia druga,
Sceny z komedii trzeciej,
Z komedii czwartej,
Menażeria, czyli wybryk słonia,
Dramaty:
Pragmatyści (1919)
Nowe wyzwolenie (1920)
W małym dworku (1921)
Metafizyka dwugłowego cielęcia (1921)
Kurka Wodna (1921)
Bezimienne dzieło (1921), publikacja (1962)
Mątwa (1922)
Nadobnisie i koczkodany (1922)
Jan Karol Maciej Wścieklica (1922)
Wariat i zakonnica (1923)
Janulka, córka Fizdejki ( 1923)
Matka (1924)Sonata Belzebuba (1925)
Szewcy (1934)